Czy przyjaźń może być nierówna, a jednak prawdziwa?

Zastanawiasz się, dlaczego to ty zawsze inicjujesz spotkania, piszesz pierwsza, planujesz. Nowe badanie psychologiczne pokazuje, że nierównowaga wysiłków nie musi oznaczać nierównowagi uczuć. Psycholog Marisa G. Franco w artykule opublikowanym 17 czerwca 2026 na łamach Psychology Today opisuje zjawisko, które nazywa „chalant friend” – osobą, która regularnie wyciąga rękę, sprawdza, jak się ktoś ma, i organizuje wspólny czas.

Nie chodzi o miłość, tylko o styl bycia

Franco przytacza badanie, w którym to właśnie inicjatywa okazała się najważniejszym czynnikiem satysfakcji w nowych znajomościach – ważniejszym niż ujawnianie się czy wsparcie społeczne. „Ludzie kochają to, co robisz, nawet jeśli nie odwzajemniają tego w ten sam sposób” – pisze autorka. To jednak nie zmienia faktu, że osoba wkładająca więcej wysiłku może czuć się niedoceniona i zła.

Jak nie brać tego do siebie

Franco proponuje kilka konkretnych kroków dla tych, którzy czują, że niosą przyjaźń na własnych barkach. Po pierwsze: nie zakładaj, że brak inicjatywy oznacza brak troski. Jej przyjaciółka Zaria, która spóźniała się na kolacje, wyjaśniła, że po prostu nie lubi się spieszyć – to był dla Franco „przełomowy moment”. Po drugie: dostrzeż miłość w innych formach – może ktoś nie pisze, ale świetnie słucha. Po trzecie: stwórz struktury – wspólny serial, comiesięczną kolację, które „outsourcują” planowanie.

Kiedy nic nie działa

Jeśli po rozmowie i zmianie perspektywy nadal czujesz gorycz, Franco radzi: przestań „brać L”. „Im więcej żalu wpuszczasz do przyjaźni, tym bliżej jesteś jej porzucenia” – ostrzega. Ostatnią opcją jest rekalibracja: znajdź dystans, który tworzy największą bliskość. Możesz być z kimś blisko, ale nie na tym samym poziomie zaangażowania. „Kiedy decydujesz, komu się zbliżyć, wybieraj tych, którzy spełniają twoje potrzeby, a nie tych, których po prostu lubisz” – podsumowuje Franco.

To nie jest poradnik, jak zmienić drugą osobę. To zaproszenie do uważności – wobec własnych granic i wobec tego, że druga strona może po prostu inaczej wyrażać troskę. Spokój nie polega na idealnej równowadze, ale na umiejętności dostrzeżenia, że nawet nierówna przyjaźń może być prawdziwa.